สิ่งสำคัญคือแรงใจ... (งานแปลมินิดราม่าจาก Yuruyuri Vol.2)
posted on 18 Dec 2011 09:57 by zoungอายาโนะ – (เสียงพยายามเปิดประตู) โธ่เอ้ย ประตูนี่มันเปิดยากจริงๆ เลยนะ หลังจากนี้คงต้องยื่นเรื่องนี้ในที่ประชุมสภานักเรียนแล้วสิ
เคียวโกะ –นี่ ยังอีกเหรอ อายาโนะ ไม่รีบจัดการให้เสร็จเดี๋ยวก็หมดพักกลางวันหรอก
อายาโนะ –อือ เดี๋ยวก็เปิดออกแล้วน่า จริงๆ เลยทำไมฉันจะต้องมาทำความสะอาดห้องเก็บอุปกรณ์กับโทชิโน เคียวโกะ2 คนแบบนี้ด้วยนะอึก กับโทชิโน เคียวโกะ... 2 คน...
เคียวโกะ –โธ่เอ้ย จะทำแบบนี้จนถึงเมื่อไหร่เนี่ย ก็แค่ใส่แรงเข้าไปแบบนี้...
อายาโนะ –ดะ เดี๋ยวสิ...!
เคียวโกะ –ย้าก!
อายาโนะ –ว้าย!
เคียวโกะ –เห็นมั้ย?
อายาโนะ –หะ “เห็นมั้ย” อะไรกันล่ะ! ทำเอาตกใจหมด!
เคียวโกะ –แต่ก็เปิดได้แล้วใช่ไหมล่ะ
อายาโนะ –ถึงเปิดได้ก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ ทำรุนแรงแบบนี้ถ้าเกิดประตูพังขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ เดี๋ยวก็ถูกปรับเงิน ปรับเงินเอาหรอก
เคียวโกะ –เรื่องนั้นช่างก่อนเถอะ รีบจัดการธุระให้เสร็จกันดีกว่า ฮึ้บ...
อายาโนะ –ทำรุนแรงอีกแล้ว บอกแล้วไงว่าถ้าเกิดพังขึ้นมาต้องถูกปรับเงินปรับเงินนะ โทชิโน เคียวโกะ!!
อายาโนะ – (เสียงเก็บของ) เฮ้อ เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้วล่ะนะ เอาล่ะ รีบกลับห้องเรียนไปกินข้าวเที่ยงดีกว่า... (เสียงประตูปิด) ว้าย! อะ อะไรน่ะ จู่ๆ ประตูก็... อา... นี่มันหรือว่า... ปรากฏการณ์โพลเตอร์ไกสต์!?
เคียวโกะ –เปล่าๆ ฉันเองๆ
อายาโนะ –โทชิโน เคียวโกะ! ทำอะไรของเธอน่ะ
เคียวโกะ –ไม่มีไรหรอก แค่คิดว่าถ้าจู่ๆ ก็ปิดประตูแบบนี้มันคงน่าสนุกดีน่ะ
อายาโนะ –ไม่สนุกเลยซักนิด! ทำไมเธอถึงได้เป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ
เคียวโกะ –เฮะๆๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก...
อายาโนะ –ไม่ได้ชมเลยย่ะ! จริงๆ เลย เลิกทำตามใจตัวเองซะทีเถอะ รีบกลับไปกินข้าว... (เสียงพยายามเปิดประตู)เที่ยง...?ข้าว...?ข้าว...?หา...
เคียวโกะ –มีอะไรเหรอ อายาโนะ?
อายาโนะ –อา... อา...
เคียวโกะ –อายาโนะ?
อายาโนะ –ปะ เปิดไม่ออก! ประตูมันเปิดไม่ออกเลย!
เคียวโกะ –ทำไมล่ะ
อายาโนะ –ฉันต่างหากที่อยากถาม! ทำไมจู่ๆ ถึงเปิดไม่ออก... อ๊ะ ต้องเพราะตอนแรกเธอใช้กำลังเปิดประตูแบบนั้น แล้วเมื่อกี้ก็ปิดประตูแบบรุนแรงอีก เดิมทีก็สภาพแย่อยู่แล้ว ประตูก็เลยพังขึ้นมาจริงๆ!
เคียวโกะ –โอ้ เมไซตี้ (จุดนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งใจพูดว่าอะไร) อายาโนะเหมือนเป็นนักสืบเลย
อายาโนะ –จะมัวชื่นชมอะไรกันเล่า ถ้าเปิดประตูไม่ได้ก็ออกไปข้างนอกไม่ได้นะเคียวโกะ –หน้าต่างก็มีนี่
อายาโนะ –ไม่ไหวหรอก ไม่ได้กว้างพอให้ตัวคนออกไปได้หรอกนะ
เคียวโกะ –ก็หมายความว่า นี่คือ... ฆาตกรรมในห้องปิดตาย!?
อายาโนะ –ไม่ต้องมีก็ได้ คำว่า “ฆาตกรรม” น่ะ! แต่พวกเราน่ะ ถูกขังอยู่ข้างในนะ ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬานี่น่ะ!
เคียวโกะ –โอ้...
อายาโนะ –ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมัวชื่นชมอยู่เลย แบบนี้มันแย่แล้วนะ
เคียวโกะ –แต่ว่า เวลาแบบนี้ก็แค่ขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอกก็ได้นี่ (กำลังจะตะโกน) นี่!...
อายาโนะ –ดะๆๆ เดี๋ยวก่อนสิ
เคียวโกะ –หา ทำไมล่ะ
อายาโนะ –ทำไมน่ะเหรอ... ก็แน่อยู่แล้วนี่ เรื่องนั้นน่ะ...
เคียวโกะ –แน่อยู่แล้ว?
อายาโนะ –ก็แน่อยู่แล้วนี่... อือ.. มาถูกขังอยู่ในที่แบบนี้... มัน... น่าอายจะตาย... รองประธานนักเรียนอย่างฉัน...
เคียวโกะ –งั้นจะทำไงล่ะ
อายาโนะ –อะ เรื่องนั้น... คือ....... ฉะ ฉันจะทำอะไรซักอย่างแล้วกัน
เคียวโกะ –เข้าใจล่ะ งั้นฝากด้วยน้า
อายาโนะ –นี่ โทชิโน เคียวโกะ! เธอน่ะ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไม่ ไม่ ไม่ มีความเครียดกับคนเขาบ้างซักนิดเลยนะ ตอนนี้เรากำลังอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่อยู่นะ
เคียวโกะ –ก็อายาโนะบอกว่าจะทำอะไรซักอย่างไม่ใช่เหรอ ถูกไหม?
อายาโนะ –อะ... ขะ เข้าใจแล้วล่ะน่า คอยดูให้ดีล่ะ เดี๋ยวฉันจะทำให้พวกเราออกไปข้างนอกให้ได้
เคียวโกะ –พยายามเข้านะ อายาโนะ
อายาโนะ –อะ.. ฮึ
อายาโนะ –(เสียงพยายามเปิดประตู) อือ... เฮ้อ ไม่ไหว เปิดไม่ออกเลย เฮ้อ จะทำยังไงดีนะ คงต้องขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอก... อา... ทำแบบนั้นไม่ได้ รองประธานนักเรียนอย่างฉันจะไปทำเรื่องน่าอายแบบนั้น...
เคียวโกะ –หวา!!!
อายาโนะ –อ๊ะ! อะไรน่ะ อะไร?
เคียวโกะ –อา ตกใจหมดเลย ฝันไปรึเนี่ย...
อายาโนะ –เอ๊ะ? ฝัน?
เคียวโกะ –ฟังหน่อยสิ อายาโนะ มันเป็นความฝันที่น่ากลัวมากเลยล่ะ ในฝันน่ะตัวฉันกลายเป็นซาลาเปาล่ะ
อายาโนะ –อา...
เคียวโกะ –แล้วก็ถูกเอาไปวางขายไว้บนโต๊ะตัวใหญ่ๆ
อายาโนะ –แล้วยังไง?
เคียวโกะ –เอ๊? แบบนั้นมันก็น่ากลัวใช่ไหมล่ะยังกับอยู่คนเดียวกลางทะเลทรายเลยน่ะยิ่งไปกว่านั้น เพราะว่าโต๊ะมันเย็นตัวฉันเลยค่อยๆ เย็นตามไปด้วย...
อายาโนะ –เรื่องแบบนั้นมันจะยังไงก็ช่างเถอะน่า!ว่าแต่ฝันไปงั้นเหรอ? นี่เธอน่ะ ยังหลับลงได้อีกเหรอ ยัยคนไร้สามัญสำนึก!
เคียวโกะ –ไม่หรอก จะพูดว่าหลับก็ไม่ได้นะ ก็แค่หลับตาแล้วเอนตัวลง แล้วก็หมดสติไปแค่นั้นเอง...
อายาโนะ –แบบนั้นก็เรียกว่าหลับนั่นแหละ! จริงๆ เลย ทั้งที่คนเขาพยายามแทบตายอยู่แท้ๆ (เสียงท้องร้อง) ฮึก!
เคียวโกะ –หือ? เสียงเมื่อกี้มัน...
อายาโนะ –ชะ ช่วยไม่ได้นี่ ก็เพราะถูกขังอยู่ในนี้เลยยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย... แล้วเธอยังพูดถึงซาลาเปาอะไรนั่นอีก มันก็เลย... ฮือ...
เคียวโกะ –อา... เอ้านี่!
อายาโนะ –อะ อะไรล่ะเจ้านี่
เคียวโกะ –ขนมไง
อายาโนะ –รู้อยู่แล้วล่ะว่าเป็นขนม ไม่ใช่เรื่องนั้น ทำไมถึงมีของแบบนั้นได้ล่ะ ต้องถูกปรับถูกปรับนะ
เคียวโกะ –เอ๊! อายาโนะเองก็ยังมีพุดดิ้งอยู่ในตู้เย็นที่ห้องคณะกรรมการนักเรียนเลยนี่
อายาโนะ –อึก... ระ เรื่องนั้น...
เคียวโกะ–เอ้า อายาโนะ
อายาโนะ –เอ๊ะ?
เคียวโกะ –หิวใช่ไหมล่ะ
อายาโนะ –อา... มะ ไม่จำเป็นหรอก
เคียวโกะ –แหม เอาเถอะน่า ฉันจะจ่ายค่าปรับให้ด้วย
อายาโนะ –จะ จ่ายยังไงล่ะ
เคียวโกะ –จ่ายค่าปรับ... ด้วยร่างกายฉันเป็นไง?
อายาโนะ –อ๊า!!! อะ... เธอพูดอะไรออกมาน่ะ!
เคียวโกะ – (เสียงงับขนม) งั่ม
อายาโนะ –เอ๊ะ? อะ อะไรกัน สรุปก็คือเธอจะกินเองสินะ
เคียวโกะ –อื้อ...
อายาโนะ –เอ๊!!!
เคียวโกะ –อื้อ...อื้อ...
อายาโนะ –เดี๋ยว... หรือว่า... เธอจะป้อนให้ฉันกินด้วยปากงั้นเหรอ! ที่บอกว่าจะจ่ายด้วยร่างกายคือแบบนี้น่ะเหรอ!! อ๊า! จะไปทำได้ยังไงกันเล่าเรื่องแบบนั้น!!
เคียวโกะ –ฮื้อๆ อื้อ...
อายาโนะ –พอซักทีเถอะ บอกแล้วว่าไม่กินยังไงล่ะ
เคียวโกะ –อือ... งั้นเหรอ...
อายาโนะ –กะ ก็ใช่น่ะสิ
เคียวโกะ –งั้นฉันก็ไม่กิน
อายาโนะ –เอ๊ะ? เดี๋ยวสิ ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ เธอเองก็หิวเหมือนกันใช่ไหมล่ะ ตอนนี้สถานการณ์ไม่ปกติ เรื่องแค่นั้นฉันจะทำเป็นไม่เห็นให้ก็ได้
เคียวโกะ –ก็อายาโนะยังไม่กินเลยนี่ ให้ฉันกินแค่คนเดียวไม่เอาหรอก เพราะงั้นไม่กินล่ะ
อายาโนะ –โทชิโน เคียวโกะ...
เคียวโกะ –นะ
อายาโนะ –เข้าใจแล้วล่ะ
เคียวโกะ –เอ๊ะ?
อายาโนะ –เธอเองก็กินซะเถอะนะ เพราะฉันก็จะกินด้วย...
เคียวโกะ –จริงเหรอ? จะกินจริงๆ นะ
อายาโนะ –ฮึ มันช่วยไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ก็เธอบอกว่าจะไม่กินนี่... (เสียงท้องร้อง) อึก...
เคียวโกะ –ทำเป็นพูดแบบนั้น แต่ก็แค่หิวจนทนไม่ไหวใช่ไหมล่า
อายาโนะ –เรื่องแบบนั้น!... (เสียงท้องร้อง) เรื่อง...แบบนั้น...
เคียวโกะ –ช่างเถอะๆ เอาล่ะ มากินกันดีกว่านะ (เสียงงับขนม) งับ อื้อ...
อายาโนะ –ฉันไม่กินปากต่อปากกับเธอด้วยหรอก!
อายาโนะ – (เสียงพยายามเปิดประตู) ไม่ไหว... เปิดไม่ออกจริงๆ ด้วย... ฮือ...
เคียวโกะ –เป็นอะไรหรือเปล่า อายาโนะ
อายาโนะ –ก็เป็นน่ะสิ! โธ่ ต้องทนมาตลอดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
เคียวโกะ –ทน?
อายาโนะ –อ๊า...
เคียวโกะ –นี่ๆ ที่ว่าทนเนี่ย...
อายาโนะ –มะ ไม่มีอะไรหรอก ไม่ได้ทนอะไรอยู่หรอกนะ
เคียวโกะ –อ่อ หรือว่าจะอยากไปห้อง...
อายาโนะ –ไม่ใช่นะ! ไม่ได้อยากจะไปห้องน้ำจนต้องทนมาตลอดแบบนั้นเลยซัก... อ๊า...
เคียวโกะ –พูดออกมาเองหมดเลยนะเนี่ย...
อายาโนะ –อือ... ก็ เรื่องแบบนั้น... คนเรามันก็ต้อง... ฮือ...
เคียวโกะ –เฮ้อ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ
อายาโนะ –อ๊ะ? ที่ว่าช่วยไม่ได้นี่มัน... หา!? หรือว่าจะให้...ที่นี่!!
เคียวโกะ –ถอยออกมาก่อนสิ อายาโนะ
อายาโนะ –เอ๊ะ?
เคียวโกะ –ฮึ้บ! (เสียงออกแรงเปิดประตู)
อายาโนะ –จะ... จะทำอะไรน่ะ ไม่ไหวหรอก ฉันก็พยายามเปิดมันตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ทำไม...
เคียวโกะ –ย้าก! (เสียงประตูเปิด) เรียบร้อย
อายาโนะ –เฮ้ย!!เอ๊ะ? ปะ.. เปิดออกแล้ว?
เคียวโกะ –ตอนที่เข้ามาในห้องก็บอกแล้วนี่ แค่ใส่แรงเข้าไปแบบนี้ก็เปิดออกแล้ว
อายาโนะ –แล้วทำไมถึงไม่รีบเปิดเล่า!!
เคียวโกะ –ก็เห็นอายาโนะพยายามจะเปิดมันให้ได้นี่นา แล้วก็คิดว่า ได้อยู่ในห้องแบบนี้กับอายาโนะ 2 ต่อ 2 มันก็ดีเหมือนกันน่ะ
อายาโนะ –ห๊ะ! ไม่ต้องมาล้อกันเล่นเลย ต้องมาอยู่กับเธอ 2 ต่อ 2 แบบนี้... 2 ต่อ 2 แบบนี้... ฉันน่ะ... ฉ... ฉันน่ะ!!
เคียวโกะ –อ๊ะ ว่าแต่จะดีเหรอ เรื่องห้องน้ำ...
อายาโนะ –อ๊ะ!! อือ... จำไว้เลยนะ โทชิโน เคียวโกะ!!!
เคียวโกะ –จะไม่ลืมเลยล่ะ ที่ได้อยู่กับอายาโนะ 2 ต่อ 2 น่ะ!
อายาโนะ –อย่าพูดเสียงดังไปสิ!!
เคียวโกะ –ที่ได้อยู่กับอายาโนะ ในห้อง 2 ต่อ 2!
อายาโนะ –หยุดพูดได้แล้ว! โทชิโน เคียวโกะ!!!
-----------------------------------------------
ก็เป็นอารมณ์ประมาณนี้ จะว่าไปมินิดราม่า 4 ออกยังเนี่ย...
แต่ตอนนี้ก็ดันไปติดไอดอลมาสเตอร์ด้วย
เพราะงั้นแอนทรี่หน้าเลยตั้งใจว่าจะแปะเป็นของที่เคยเอาไปแปะที่กระทู้เรื่องนี้ที่ Tirkx ก่อนหน้านี้
ถ้ามีพลังใจสำหรับปั่นงานใหม่ก็คงจะได้แปลดราม่าซีดีอีกซักแผ่น...
หวังว่าทุกท่านจะได้สนุกกับการฟังได้มากขึ้นนะ ^^
ปล. ตอนฟังจบครั้งแรกเราก็คิดเลยว่า ป่านนี้ จิโตเสะ อาจจะสัมผัสถึงอีเว้นท์นี้แล้วจิ้นหนักจนเลือดท่วมถูกหามไป รพ. แล้วก็เป็นได้ 
edit @ 18 Dec 2011 10:31:49 by zoung
edit @ 18 Dec 2011 10:32:45 by zoung
